ప్రసంగము: “కరుణామయ తండ్రి” (లూకా 15:11–32) ప్రధాన అంశము: కరుణ మరియు సమాధానము, ప్రధాన సందేశము: పశ్చాత్తాపపడిన పాపులవైపు దేవుడు పరుగెత్తి వచ్చెదరు.

 

“కరుణామయ తండ్రి”
(లూకా 15:11–32)

ప్రధాన అంశము: కరుణ మరియు సమాధానము

ప్రధాన సందేశము: పశ్చాత్తాపపడిన పాపులవైపు దేవుడు పరుగెత్తి వచ్చెదరు.

---

1. ప్రారంభ పలుకులు

సూర్యాస్తమయం సమయంలో దూళితో నిండిన దారిలో నడుచుకుంటూ వస్తున్న ఒక యువకున్ని ఊహించండి.

అతని బట్టలు చినిగిపోయాయి.
అతని శరీరం పందుల దుర్వాసనతో నిండిపోయింది.
అతని కడుపు ఖాళీగా ఉంది.
అతని కళ్లలో సిగ్గు నిండిపోయింది.

ఇంటి వైపు వేస్తున్న ప్రతి అడుగు గత అడుగుకంటే భారంగా అనిపిస్తోంది.

అతడు ఒక మాటల్ని మనసులో మళ్లీ మళ్లీ అభ్యాసం చేస్తున్నాడు:

“తండ్రీ, నేను పాపము చేసితిని… నేను నీ కుమారుడనిపించుకొనుటకు యోగ్యుడను కాను…”

కానీ అతడు భయపడేది ఆకలిని కాదు.

తిరస్కారాన్ని.

ఏమై ఉంటుందో?
తలుపు మూసి ఉంటే?
తండ్రి ఇలా అన్నట్లైతే: “నీ నిర్ణయం నీవే తీసుకున్నావు. ఇప్పుడు దాని ఫలితాన్ని అనుభవించు.”
గ్రామస్తులు అతనిని అవమానిస్తే?
కృప ఇక అతనికి లభించకపోతే?

సోదర సోదరీమణులారా,

ఇది అతని కథ మాత్రమే కాదు.

పాపము చేసిన ప్రతి హృదయపు కథ.
విఫలమైన ప్రతి హృదయపు కథ.
దేవుని నుండి దూరమై నడిచిపోయిన ప్రతి హృదయపు కథ.

మరియు ఇదే సువార్త యొక్క ఆశ్చర్యకరమైన సత్యం:

కుమారుడు ఇంటి దగ్గరకు చేరకముందే —
తన పాపస్వీకారమును పూర్తిగా చెప్పకముందే —
ఏదైనా నిరూపించకముందే —

తండ్రి పరుగెత్తి వచ్చెను.

ఆ ప్రాచీన కాలములో గౌరవనీయులైన పురుషులు పరుగెత్తేవారు కాదు.
కుటుంబాధిపతులు గ్రామమంతా పరుగెత్తడం సాధారణం కాదు.

కానీ ఈ తండ్రి పరుగెత్తెను.

అవమానాన్ని దాటి పరుగెత్తెను.
విమర్శలు దాటి పరుగెత్తెను.
తన గౌరవాన్ని పక్కనబెట్టి పరుగెత్తెను.
సాంప్రదాయాలను దాటి పరుగెత్తెను.

ఒక పాపి వైపు పరుగెత్తెను.

ఇదే క్రైస్తవ ధర్మపు ఆశ్చర్యకరమైన సత్యం:

దేవుడు శిక్షించుటకు వేచి ఉండరు.

ఆలింగనం చేయుటకు వేచి ఉండెదరు.

మరి మనం మనల్ని మనమే ప్రశ్నించుకొందాం:

దేవుడు మీ జీవితపు ఆకాశహద్దును చూస్తున్నప్పుడు…
పరుగెత్తుటకు ఆయన వేచి ఉన్నారా?

ఇదే “తప్పిపోయిన హృదయ ఆవేదన.”

---

2. మానవ హృదయ ఆవేదన

ప్రతి మానవ హృదయం లోతైన మూడు ఆర్తనాదాలను మోసుకొని తిరుగుతోంది:

1. స్వేచ్ఛ కొరకు ఆర్తనాదం
2. ప్రేమ కొరకు ఆర్తనాదం
3. గౌరవము కొరకు ఆర్తనాదం

చిన్న కుమారుడు ఇలా అంటాడు:

“తండ్రీ, నాకు చెందవలసిన ఆస్తి వాటాను నాకు ఇవ్వండి.”

ఆ కాలపు సంస్కృతిలో ముందుగానే వారసత్వాన్ని అడగడం అంటే:

“మీరు చనిపోయినట్లే నాకు.” అని చెప్పడమే.

పాపము ఎప్పుడూ ఒక అబద్ధంతో ప్రారంభమవుతుంది:

“తండ్రికన్నా నాకు బాగా తెలుసు.”

మనోవైజ్ఞానికంగా చూస్తే, ఆ తప్పిపోయిన కుమారుడు సూచించేది:

• స్వతంత్రంగా ఉండాలనే కోరిక
• స్వయంపరిపూర్ణత అనే మాయాభావం
• బాధ్యతలేని ఆనందం కోసం ఆకలి

4. ఆత్మీయంగా చూస్తే, ఇది ఆదికాలం నుండి మానవజాతి చేసిన ఆర్తనాదం:

“నేనే నా దేవుడను.”

కానీ అతడు పందుల కొట్టంలోకి చేరినప్పుడు మరో ఆర్తనాదం మొదలవుతుంది:

“నాకు ఆకలిగా ఉంది.”

పాపము స్వేచ్ఛను వాగ్దానం చేస్తుంది, కానీ బానిసత్వాన్ని ఇస్తుంది.
పాపము ఆనందాన్ని వాగ్దానం చేస్తుంది, కానీ శూన్యతను ఇస్తుంది.
పాపము వ్యక్తిత్వాన్ని వాగ్దానం చేస్తుంది, కానీ అవమానాన్ని ఉత్పత్తి చేస్తుంది.

మానవ హృదయపు అత్యంత లోతైన ఆర్తనాదం ఇదే:

“నేను విఫలమైనప్పటికీ, ప్రేమించబడాలని కోరుకుంటున్నాను.”

---

3. సువార్త సందేశము

ఇప్పుడు మనము ఈ సువార్తలోకి యేసు మనస్సుతో ప్రవేశిద్దాం.

ఈ ఉపమానము ఒక నైతిక పాఠం మాత్రమే కాదు.
ఇది దేవుని అంతరంగ జీవితపు ప్రకటన.

యేసు ప్రవర్తనను వివరించడం కాదు.
తండ్రి హృదయాన్ని వెలికితీయుచున్నారు.

---

3.1. పాపము: సంబంధము కోల్పోవటం

చిన్న కుమారుడు ఇలా అంటాడు:

“తండ్రీ, నాకు చెందవలసిన ఆస్తి వాటాను నాకు ఇవ్వండి.”

జాగ్రత్తగా గమనించండి — అతనికి తండ్రి కావాలి కాదు.
తండ్రికి చెందినదే కావాలి.

ఇదే పాపము సారాంశం.

పాపము మొదట నియమాన్ని ఉల్లంఘించడం కాదు.
పాపము సంబంధాన్ని విరిచివేయడం.

పాపము ఇలా అంటుంది:

“మీ వరములు కావాలి, కానీ మీరు వద్దు.”
“ఆధారపడకుండా స్వేచ్ఛ కావాలి.”
“విధేయత లేకుండా జీవితం కావాలి.”

అయితే తండ్రి ఏమి చేసెను?

అతనిని వెళ్లనిచ్చెను.

ఇది మానవ స్వేచ్ఛకు దేవుని గౌరవం.

దేవుడు పాపులను బంధించరు.
దూరమును అనుమతించెదరు — ప్రేమ తగ్గినందుకు కాదు — ప్రేమ ఎప్పుడూ బలవంతం చేయదు కాబట్టి.

ఆ దూర దేశం భౌగోళిక స్థలం కాదు.

అది ఆత్మీయ స్థితి.

తండ్రితో ఐక్యమును లేకుండా జీవించే హృదయ స్థితి.

అక్కడ ఏమి జరుగుతుంది?

క్షామము.

సువార్త చెబుతుంది:
“ఆ దేశమంతట గొప్ప క్షామము కలిగెను.”

మనము తండ్రి ఇంటిని విడిచిపెడితే క్షామము మొదలవుతుంది:

• అర్థహీనత యొక్క క్షామము
• సమాధానము యొక్క క్షామము
• వ్యక్తిత్వము యొక్క క్షామము

పాపము ఎల్లప్పుడూ అంతరంగ ఆకలికి దారితీస్తుంది.

పందుల కొట్టం జంతువుల గురించి కాదు.

అది అవమానిత స్థితి గురించి.

మనిషి తనను కుమారుడని మరచినప్పుడు, తన గౌరవానికి తగ్గ జీవితం జీవించడు.

ఇదే నేడు అనేకులు మోస్తున్న ఆత్మీయ వ్యాధి:

• వ్యసనాలు
• నైతిక రాజీ
• దాచిన పాపబాధ
• హృదయ శూన్యత
• కుటుంబ విరామము

ఇలాంటి వారి కొరకు దేవాలయము ఒక న్యాయస్థానం కాదు.

అది శస్త్రచికిత్స గది.

మరియు దేవుని వాక్యము గాయాన్ని నిర్ధారిస్తోంది:

“నీవు ఆకలితో ఉన్నావు, ఎందుకంటే తండ్రితో సంబంధం కోల్పోయావు.”

---

3.2. పశ్చాత్తాపము: వ్యక్తిత్వ మేల్కొలుపు

సువార్త చెబుతుంది:

“అతడు తనలో తాను తెలిసికొన్నాడు.”

ఇదే మలుపు.

పశ్చాత్తాపము శిక్ష భయము కాదు.

నేను నిజంగా ఎవరో మళ్లీ తెలుసుకోవడం.

అతడు జ్ఞాపకం చేసుకున్నాడు:

“నా తండ్రి ఇంటిలో…”

వ్యక్తిత్వాన్ని జ్ఞాపకం స్వస్థపరచినప్పుడు పశ్చాత్తాపము మొదలవుతుంది.

అతడు ఇలా అనలేదు:

“నాకు ఆకలిగా ఉంది కాబట్టి తిరిగి వెళ్తాను.”

అతడు ఇలా అన్నాడు:

“నేను లేచి నా తండ్రి యొద్దకు వెళ్లెదను.”

ఈ క్రమాన్ని గమనించండి:

లేచుట → వెళ్లుట → ఒప్పుకొనుట

పశ్చాత్తాపమునకు మూడు పరిమాణాలు ఉన్నాయి:

1. అంతరంగ మేల్కొలుపు
2. స్పష్టమైన చర్య
3. నిజాయితీ గల ఒప్పుకోలు

అందుకే పాపసంకీర్తన ఒక ఆత్మీయ శస్త్రచికిత్స.

• మనము మేల్కొంటాము.
• మనము దగ్గరవుతాము.
• మనము ఒప్పుకొంటాము.
• మనము పునరుద్ధరించబడుతాము.

కుమారుడు తన అర్హతలేమి గురించి మాటలు సిద్ధం చేసుకున్నాడు.

కానీ తండ్రి అతనిని మధ్యలోనే ఆపెను.

ఎందుకు?

పశ్చాత్తాపము స్థాయిని కాదు, సంబంధాన్ని పునరుద్ధరిస్తుంది.

---

3.3. కరుణ: క్షమాపణ మాత్రమే కాదు, సంపూర్ణ పునరుద్ధరణ

ఇప్పుడు మనము అత్యంత ప్రభావవంతమైన ప్రకటనకు చేరుకొంటున్నాము.

తండ్రి అతనిని “ఇంకా దూరములోనే ఉన్నప్పుడు” చూచెను.

మన సంపూర్ణతకు ముందే దేవుని కరుణ ముందుకు వస్తుంది.

మనము మనల్ని శుభ్రపరచుకొనే ముందు —
మనము నష్టం సరిచేసే ముందు —
మనము మార్పును నిరూపించే ముందు —

దేవుడు చూస్తారు.
దేవుడు కనికరించెదరు.
దేవుడు పరుగెత్తి వచ్చెదరు.

కరుణ నిష్క్రియ కాదు.
కరుణ దూకుడైన ప్రేమ.

తండ్రి తలుపు దగ్గర వేచి ఉండలేదు.
విరిగిపోయిన స్థితి వైపు పరుగెత్తెను.

మరి ఆయన ఏమి చేసెను?

ఆయన ప్రశ్నలు అడగలేదు.
వరములు ఇచ్చెను.

వస్త్రము — పునరుద్ధరించబడిన గౌరవము
ఉంగరం — పునరుద్ధరించబడిన అధికారము
చెప్పులు — పునరుద్ధరించబడిన కుమారత్వము
విందు — పునరుద్ధరించబడిన ఐక్యత

ఇది పరీక్షాకాలము కాదు.

ఇది సంపూర్ణ పునరుద్ధరణ.

ఇదే కృపా:

కృప కేవలం ఋణాన్ని రద్దు చేయదు.
కృప వ్యక్తిత్వాన్ని మళ్లీ సృష్టిస్తుంది.

అందువల్ల దేవాలయము క్షమించబడిన పాపులు సిగ్గుతో కూర్చునే స్థలం కాదు.

అది పునరుద్ధరించబడిన కుమారులు, కుమార్తెలు కలిసి భోజనం చేసే కుటుంబ విందు మందిరము.

---

3.4. పెద్ద కుమారుడు: దాచబడిన వ్యాధి

కానీ యేసు ఈ కథను ఆనందోత్సవంతో ముగించరు.

ఆయన మరో వ్యాధిని పరిచయం చేస్తారు.

పెద్ద కుమారుడు.

అతడు ఎప్పుడూ ఇంటిని విడిచిపోలేదు.

కానీ అతని హృదయం తండ్రిలోకి ప్రవేశించలేదు.

అతని వ్యాధి మరింత సూక్ష్మమైనది:

• అసూయతో కూడిన అసహనం
• పోలిక భావన
• ప్రతిఫల ఆలోచన
• భావోద్వేగ దూరము

అతడు ఇలా అంటాడు:

“నేను మీకు సేవ చేసితిని.”

అతడు ఇలా అనలేదు:

“నేను మిమ్ములను ప్రేమించితిని.”

ఇదే ఆధ్యాత్మిక వ్యాధి.

శారీరకంగా దేవునికి దగ్గరగా ఉండి, ఆత్మీయంగా దూరంగా ఉండటం సాధ్యమే.

చిన్న కుమారునికి నైతిక వైఫల్యం ఉంది.

పెద్ద కుమారునికి సంబంధ గర్వము ఉంది.

ఇద్దరికీ స్వస్థత అవసరమైంది.

ఒకరికి తిరుగుబాటు నుండి.
మరోకరికి స్వయంకల్పిత నీతిమంతత్వం నుండి.

ఈ రోజు దేవుని వాక్యము మన హృదయాల శస్త్రచికిత్స గదిలో ప్రవేశించి అడుగుతోంది:

నీవు ఏ వ్యాధిని మోస్తున్నావు?

ప్రకటమైన తిరుగుబాటా?

లేక దాచబడిన గర్వమా?

---

3.5. తండ్రి: దేవుని హృదయం

ఈ ఉపమానము చివరికి ఒక ప్రధాన ప్రశ్నకు సమాధానం ఇస్తుంది:

దేవుడు ఎట్లాంటి వారు?

దేవుడు ఇలా ఉండరు:

• తేలికగా మనసుకు పెట్టుకునేవారు కాదు
• దోషారోపణ చేయుటకు వేచి ఉండేవారు కాదు
• భావోద్వేగంగా దూరంగా ఉండేవారు కాదు

దేవుడు ఇలా ఉన్నారు:

• జాగ్రత్తగా గమనించేవారు
• కనికర హృదయులు
• తమను తాము తగ్గించుకునేవారు
• పునరుద్ధరించేవారు

తండ్రి పెద్ద కుమారుని యొద్దకూ బయలుదేరి వెళ్లెను.

ఆయన విందును విడిచిపెట్టెను.

ఆయన వేడుకొనెను.

ఆయన ఇలా పలికెను:

“నా కుమారుడా…”

అసహనం ఉన్నప్పటికీ కుమారత్వం రద్దు కాలేదు.

ఇదే దైవ తండ్రిత్వము.

ఈ రోజు సువార్త కేవలం సమాచారం కాదు.

ఇది చికిత్స.

ఇది వెలికితీయుచున్నది:

• మన అబద్ధ స్వతంత్ర భావనను
• మన దాచిన గర్వమును
• మన ఆత్మీయ ఆకలిని

మరియు ఇది మనలను ఆత్మీయ ఆహారముతో పోషించుచున్నది:

నీవు ఇప్పటికీ కుమారుడవే.
నీవు ఇప్పటికీ కుమార్తెవే.
నీవు ఇప్పటికీ ఇంటికి రావచ్చు.

మరియు తండ్రి పరుగెత్తుటకు అలసిపోలేదు.

---

4. క్రీస్తు కేంద్రిత సత్యము

క్రీస్తు: పరుగెత్తే తండ్రి ముఖము

ఈ ఉపమానము తండ్రి హృదయాన్ని వెలికితీయుచున్నదనుకుంటే,
ఆ కరుణకు కనిపించే స్పందన క్రీస్తే.

యేసు ఈ కథను చెప్పినప్పుడు, ఆయన మరొకరి గురించి మాట్లాడుటలేదు.

తనను తానే వెల్లడించుచున్నారు.

---

4.1. క్రీస్తు మనకొరకు  బయటకు పరుగెత్తుకొని వచ్చు తండ్రి

ఈ ఉపమానములో తండ్రి రెండుసార్లు బయటకు వచ్చెను:

• చిన్న కుమారుని వైపు పరుగెత్తెను.
• పెద్ద కుమారుని యొద్దకు వెళ్లి వేడుకొనెను.

సిలువపై ఈ కదలిక సంపూర్ణతను పొందింది.

క్రీస్తులో దేవుడు మానవజాతి పైకి ఎక్కాలని వేచి ఉండరు.

ఆయన మన దూర దేశములోకే, భూమిమీదకు, దిగివచ్చెను.

మానవ అవతారం స్వయంగా దేవుని పరుగే.

బేత్లెహేము — మన క్షామములో దేవుని ప్రవేశము.
కల్వరి — మన పందుల కొట్టములో దేవుని ప్రవేశము.
పునరుత్థానం — పునరుద్ధరించబడిన కుమారుల కొరకు సిద్ధమైన విందు.

యేసు కేవలం కరుణను బోధించలేదు.

ఆయన కరుణకు రూపమయ్యారు.

క్రీస్తు కుష్ఠురోగులను తాకినప్పుడు,
పాపులతో భోజనం చేసినప్పుడు,
వ్యభిచారిణిని క్షమించినప్పుడు,
సుంకపు వసూలుదారులతో మాట్లాడినప్పుడు,

ఈ ఉపమానమును సాక్షాత్తుగా ఆచరించుచున్నారు.

ఆయన శరీరములో ప్రత్యక్షమైన తండ్రి.

---

4.2. క్రీస్తు మన అవమానమును తనమీద తీసుకొనెను

ఉపమానములో తండ్రి పరుగెత్తి ప్రజల ముందు అవమానాన్ని భరించెను.

కాని కల్వరిలో క్రీస్తు మరింత లోతైనదాన్ని స్వీకరించెను:

• మన దోషభారము
• మన సిగ్గు
• మన ఆత్మీయ నగ్నత్వము

చిన్న కుమారుడు తన వస్త్రమును కోల్పోయెను.

సిలువపై యేసు తన వస్త్రములను తీసివేయబడ్డారు.

ఎందుకు?

మనము మళ్లీ వస్త్రము ధరించుటకు.

తప్పిపోయిన కుమారునికి ఉంగరం తిరిగి ఇవ్వబడెను.

క్రీస్తు తన చేతులలో మేకులు స్వీకరించెను,
మన చేతులు కుమారత్వపు ఉంగరాన్ని ధరించుటకు.

ఇది కేవలం కవిత్వం కాదు.

ఇది ప్రత్యామ్నాయ బలి.

సిలువ అనేది ఆ అత్యున్నత క్షణము:

దేవుడు పాపుల వైపు పరుగెత్తి వచ్చి —
పాపులు తనను సిలువ వేయుటకు అనుమతించి —
వారిని తిరిగి ఇంటికి రానిచ్చెను.

4.3. దైవ వైద్యుడైన క్రీస్తు

పరిశుద్ధ తిరుసభ ఒక శస్త్రచికిత్స గది అయితే,
క్రీస్తే ప్రధాన శస్త్రవైద్యుడు.

ఆయన దూరం నుండి చికిత్స చేయరు.

గాయంలోకే ప్రవేశిస్తారు.

పాపసంకీర్తన దివ్యసంస్కారము ఒక మానవ కర్మకాండము కాదు.

అది ఆత్మపై వంగి నిలుచున్న క్రీస్తే.

యాజకుని ద్వారా క్రీస్తు ఇలా అంటారు:

“నేను నిన్ను విమోచించుచున్నాను.”

ఆ క్షణంలో:

• సంక్రమణ తొలగించబడుతుంది.
• ఆత్మీయ రక్తస్రావం ఆగిపోతుంది.
• వ్యక్తిత్వము పునరుద్ధరించబడుతుంది.

పాపసంకీర్తన అవమానం కాదు.

అది గర్వానికి మత్తుమందు లేకుండా చేసే శస్త్రచికిత్స.

కానీ శస్త్రచికిత్స తర్వాత పోషణ అవసరం.

అక్కడ క్రీస్తే విందుగా మారుతారు.

ఉపమానములో తండ్రి ఇలా అంటాడు:

“క్రొవ్విన దూడను తీసుకొనిరండి.”

దివ్యసత్ప్రసాదములో క్రీస్తే ఆ భోజనమవుతారు.

పాపసంకీర్తనలో మనలను క్షమించేవారే, దివ్యసత్ప్రసాదములో మనలను పోషిస్తారు.

మొదట ఆయన గాయాన్ని స్వస్థపరుస్తారు.

తర్వాత జీవాన్ని బలపరుస్తారు.

ఇదే దైవ చికిత్స.

---

4.4. క్రీస్తు మరియు పెద్ద కుమారుడు

ఈ ఉపమానములో ఒక ఆంతర్య ఉద్వేగం ఉంది.

పెద్ద కుమారుడు విందులోనికి ప్రవేశించడానికి నిరాకరించాడు.

కానీ ఇక్కడ సువార్త రహస్యం ఉంది:

యేసు నిజమైన పెద్ద కుమారుడిగా నిలుస్తారు.

ఉపమానములో పెద్ద కుమారుడు ఇలా ఫిర్యాదు చేస్తాడు:

“నాకు ఒక మేకపిల్లను కూడ ఇవ్వలేదు.”

కానీ నిజమైన కుమారుడైన క్రీస్తు ఫిర్యాదు చేయరు.

తప్పిపోయిన సహోదరులను వెదకుటకు తండ్రి ఇంటిని స్వచ్ఛందంగా విడిచివచ్చారు.

మన తిరిగి రావడంపై అసహనం చూపరు.

దాని కొరకు ధర చెల్లించారు.

ఆయన విందు వెలుపల నిలబడరు.

తన రక్తంతో దానిని సిద్ధం చేశారు.

ఉపమానములో పెద్ద కుమారుడు విఫలమైన చోట,

క్రీస్తు సంపూర్ణం చేశారు.

ఆయన విధేయ కుమారుడు — అవిధేయ కుమారులను పునరుద్ధరించువాడు.

---

4.5. వ్యక్తిగత సాక్షాత్కారం

ఈ సువార్త కేవలం తత్వశాస్త్రము కాదు.

ఇది సాక్షాత్కారం.

మీరు పాపసంకీర్తనలో మోకాళ్లపై వంగినప్పుడు,
పరుగెత్తి వచ్చేది క్రీస్తే.

మీరు విమోచన మాటలు వినినప్పుడు,
ఆలింగనం చేయేది క్రీస్తే.

మీరు దివ్యసత్ప్రసాదమును స్వీకరించినప్పుడు,
పోషించేది క్రీస్తే.

ఆయన దూరంగా లేరు.

క్షమించుటకు అలసిపోలేదు.

మీ తప్పులను లెక్కించుచుండరు.

ఆయన వెదికే కాపరి.

ఆయన పరుగెత్తి వచ్చు తండ్రి.

ఆయన స్వస్థపరచు విందు.

మరియు ఈ రోజు, ఈ పవిత్ర సమాజంలో,

మన ఆత్మల శస్త్రచికిత్స గదిలో ఆయన నడుచుచున్నారు.

దోషారోపణ చేయుటకు కాదు.

పునరుద్ధరించుటకు.

---

5. ఆత్మీయ నిర్ధారణ

శస్త్రచికిత్సకు ముందు నిర్ధారణ అవసరం.

ఈ రోజు దేవుని వాక్యము మృదువైన అద్దం కాదు.

ఇది ఎముకలలోనికి చూసే కిరణం వంటిది.

మనము మన నుండే దాచుకొన్న దానిని కూడా ఇది బయటపెడుతుంది.

ప్రశ్న ఇది కాదు:

“నీవు చిన్న కుమారుడా? లేక పెద్ద కుమారుడా?”

ప్రశ్న ఇది:

నీ హృదయంలో సంక్రమణ ఎక్కడ ఉంది?

మనలను దైవ వైద్యుడు పరిశీలించుటకు అనుమతిద్దాం.

---

5.1. గోరువెచ్చని విశ్వాసపు వ్యాధి

కొంతమంది తండ్రి ఇంటిని పూర్తిగా విడిచిపోయారు.

కానీ అనేకులు అలా చేయలేదు.

ఇంకా దేవాలయమునకు వచ్చుచున్నారు.
ఎప్పుడో అప్పుడో ప్రార్థించుచున్నారు.
తమ కర్తవ్యములను నెరవేర్చుచున్నారు.

కానీ హృదయం దూరములో ఉంది.

పెద్ద కుమారుడు ఇలా అన్నాడు:

“నేను ఎన్నో సంవత్సరాలు మీకు సేవ చేసితిని.”

అతడు ప్రేమ భాషను కాదు, కర్తవ్య భాషను ఉపయోగించాడు.

ఇదే ఆత్మీయ మత్తు.

బయటకు హాజరు.
లోపల చల్లదనం.

పరిశుద్ధతకు ఆకలి లేదు.
లోతైన ప్రార్థనకు తపన లేదు.
మార్పుకు అగ్ని లేదు.

ఇది ప్రకటమైన తిరుగుబాటు కాదు.

ఇది మెల్లగా జరిగే ఆత్మీయ క్షయం.

మరియు గోరువెచ్చని విశ్వాసము ప్రకటమైన పాపముకన్నా ప్రమాదకరము —

ఎందుకంటే అది సురక్షితమని అనిపిస్తుంది.

---

5.2. సౌకర్య విశ్వాసపు వ్యాధి

చిన్న కుమారుడు బాధ్యత లేకుండా ఆనందాన్ని కోరుకున్నాడు.

ఈ రోజుల్లో అనేకులు కోరుకునేది:

విధేయత లేకుండా ఆశీర్వాదాలు.
పశ్చాత్తాపము లేకుండా పరలోకము.
మార్పు లేకుండా కృప.

మన జీవనశైలిని దేవుడు సమర్థించాలని మనకు ఉంది —
కాని దానిని సవాలు చేయకూడదని కోరుకుంటాము.

పాపముతో రాజీ పడుతున్నాము.

మన అలవాట్లను సమర్థించుకుంటున్నాము.

పాపసంకీర్తనను వాయిదా వేస్తున్నాము.

మనము అంటాము:

“దేవుడు అర్థం చేసుకుంటారు.”

అవును — ఆయన అర్థం చేసుకుంటారు.

కానీ ఆయన స్వస్థపరుస్తారు కూడా.

స్వస్థతకు సమర్పణ అవసరం.

---

5.3. దాచబడిన గర్వపు వ్యాధి (పెద్ద కుమారుని స్వభావం)

ఇది అత్యంత సూక్ష్మమైన సంక్రమణ.

“నేను ఇతరుల్లా లేను.”
“అతడు చేసినట్లు నేను ఎప్పుడూ చేయలేదు.”
“నాకు ఇంకా ఎక్కువ అర్హత ఉంది.”

పోలిక ఆనందాన్ని చంపుతుంది.

అసహనం ప్రేమను విషపూరితం చేస్తుంది.

పెద్ద కుమారుడు కరుణను ఆనందించలేకపోయాడు.

ఎందుకు?

అతడు సంబంధ భాషలో కాదు, ప్రతిఫల భాషలో ఆలోచించాడు.

తనను కుమారుడిగా కాక, పనివాడిగా చూశాడు.

దాచబడిన గర్వము అనేకులను నిజమైన పశ్చాత్తాపము నుండి దూరం చేస్తుంది.

ఎందుకంటే వారు తాము అత్యవసర స్థితిలో ఉన్నారని అనుభవించరు.

కాని గర్వము, బహిరంగ పాపముకన్నా నిశ్శబ్దంగా దేవుని నుండి మనలను వేరుచేయగలదు.

---

5.4. సిగ్గు మరియు భయపు వ్యాధి

చిన్న కుమారుడు ఇలా అన్నాడు:

“నేను అర్హుడను కాను.”

సిగ్గు మనకు ఇలా చెబుతుంది:

“నిన్ను సరిచేయడం సాధ్యం కాదు.”

కొంతమంది పాపసంకీర్తనకు దూరంగా ఉండుట పాపాన్ని ప్రేమించుట వలన కాదు —

తాము విమోచింపబడలేరని నమ్ముట వలన.

వారు మోసుకొనివచ్చేది:

• నైతిక వైఫల్యం
• విరిగిపోయిన వివాహము
• రహస్య వ్యసనము
• ఆర్థిక అసత్యం

వారు ఇలా అనుకుంటారు:

“దేవుడు నిజంగా నన్ను చూచినట్లైతే, ఆయన నన్ను తిరస్కరిస్తారు.”

కాని సువార్త వ్యతిరేకముగా చెబుతుంది.

తండ్రి చూచెను — మరియు పరుగెత్తెను.

సిగ్గు దేవుని నుండి కాదు.

నిజమైన పాపజ్ఞానం పరిశుద్ధాత్మ నుండి వస్తుంది.

దోషారోపణ శత్రువు నుండి వస్తుంది.

పాపజ్ఞానం ఇలా చెబుతుంది:

“తిరిగి రా.”

దోషారోపణ ఇలా చెబుతుంది:

“దాచుకో.”

నీవు ఏ స్వరాన్ని ఆలకిస్తున్నావు?

---

5.5. క్షమించకపోవుట అనే వ్యాధి

కొంతమంది తప్పిపోయిన కుమారులూ కాదు, గర్విష్ఠులూ కాదు.

వారు గాయపడినవారు.

వారు క్షమించలేరు:

• జీవిత భాగస్వామిని
• తల్లిదండ్రులను
• సహోదరులను
• సహచరులను

కాని క్షమించకపోవుట ఆత్మీయ స్వయంవిషం.

పెద్ద కుమారుడు విందు వెలుపల నిలిచాడు — ఎందుకంటే మరొకరికి చూపబడిన కరుణను అంగీకరించలేదు.

నీవు క్షమించుటకు నిరాకరించినట్లయితే,

నీవే నీ ఆనంద ద్వారాన్ని మూసుకుంటావు.

కరుణ మనలో ప్రవహించాలి.

లేకపోతే అది మనలోనే గట్టిపడి హృదయాన్ని కఠినపరుస్తుంది.

---

6.  క్రైస్తవ సంఘానికి సందేశం

దేవునితో చర్చలు చేయడం ఆపండి.
సాకులు చెప్పుకోవడం ఆపండి.
రహస్య పాపపు పందిరిలో జీవించడం ఆపండి.

తండ్రి మీ అపజయాలను లెక్కించరు.
ఆయన మీ ఇంటి వైపు వేసే అడుగులను లెక్కిస్తున్నారు.

మీరు దూరంగా ఉన్నట్లయితే:
తిరిగి రండి.

మీరు అసహనంతో ఉన్నట్లయితే:
విడిచిపెట్టండి.

మీరు సిగ్గుతో ఉన్నట్లయితే:
సిలువను చూడండి.

పశ్చాత్తాపపడే పాపుల వైపు దేవుడు పరుగెత్తి వస్తారు.

---

7. ఆత్మ పరిశీలన

1. నేను ఆత్మీయంగా ఎక్కడ ఉన్నాను — పందిరిలోనా లేక తండ్రి ఇంటిలోనా?
2. నా హృదయం సిగ్గుతో నిండిపోయిందా లేక నమ్మకంతో నిండిపోయిందా?
3. నేను గోప్యంగా పెద్ద కుమారునిలా ప్రవర్తిస్తున్నానా?
4. నేను క్షమించడానికి నిరాకరిస్తున్న ఎవరైనా ఉన్నారా?
5. నా చివరి హృదయపూర్వక పాపసంకీర్తన ఎప్పుడు జరిగింది?

---

8. ముగింపు సందేశం

తప్పిపోయిన కుమారుని విషాదం అతడు ఇంటిని విడిచిపోవడంలో లేదు.
నిజమైన విషాదం అతడు తిరిగి రాకపోవడమే అయ్యేది.

ఈరోజు మన విషాదం మనము పాపం చేసినందులో లేదు.
మనము కృపను నిరాకరించడమే నిజమైన విషాదం అవుతుంది.

ఈరోజు దేవుని వాక్యం మనలను పరిశీలించింది.
మన గర్వాన్ని బయలుపరచింది.
మన సిగ్గును వెలికి తీసింది.
మన దూరాన్ని చూపించింది.

కానీ ఈ సువార్త దోషభావం గురించి కాదు.
ఇది తిరిగి రావడం గురించి.

తండ్రి కోపంతో ఎదురు చూడడం లేదు.
ఆయన తెరిచిన చేతులతో ఎదురుచూస్తున్నారు.

ఆయన సంపూర్ణతను అడగడం లేదు.
ఆయన ఒక అడుగును మాత్రమే అడుగుతున్నారు.

మీరు లేస్తే,
ఆయన పరుగెత్తి వస్తారు.

మీరు పాపసంకీర్తన చేస్తే,
ఆయన మిమ్ములను పునరుద్ధరిస్తారు.

మీరు సమర్పించుకుంటే,
ఆయన ఆనందోత్సవం చేస్తారు.

పాపపు పందిరిలో ఉండకండి.
విందు బయట నిలబడకండి.
ఇంటికి, దేవుని సన్నిధికి రండి.

ఎందుకంటే దూరమైన కుమారుని హృదయ ఆర్తనాదం
పరుగెత్తే తండ్రి హృదయంతో
సమాధానం పొందుతుంది.

---

9. ప్రార్థన

కరుణామయ తండ్రి,

మేము తప్పుడు మార్గంలో నడిచాము.
మేము కృపను వృథా చేసుకున్నాము.
మేము గర్వాన్ని ఎన్నుకున్నాము.

మా ఆత్మీయ ఆకలిని అంగీకరిస్తున్నాము.
మా సిగ్గును తొలగించండి.
మా గర్వాన్ని చెరిపివేయండి.
మా భయాన్ని స్వస్థపరచండి.

క్రీస్తుతో మమ్ములను అలంకరించండి.
మా గౌరవాన్ని పునరుద్ధరించండి.
క్షమించుటకు మమ్ములను నేర్పించండి.

మేము పాపపు పందిరిని విడిచిపెడుతున్నాము.
మేము ఆలింగనాన్ని ఎన్నుకుంటున్నాము.

తండ్రీ, మా వైపు పరుగెత్తి రండి.
మమ్ములను మరల కుమారులుగా చేయండి.

ఆమెన్.

---

సంప్రదింపు వివరాలు:

 

Dr. ADDANKI RAJU.

addankiraju.blogspot.com

addankiraju9@gmail.com

Mobile, WhatsApp: +91 98481 43047

 

X: Dr. ADDANKI RAJU@addankiraju

Facebook: Addanki Raju

www.youtube.com/@dr.addankiraju7142